poniedziałek, 2 września 2013

Wyniki zgadywanki ;) + kilka moich spontanicznych przemyśleń


Oto rozwiązanie konkursu!
Tym razem wszystkie głosy były jednomyślne. Dziewczyny spisały się na medal! 
Dzięki Wam udało Nam się zebrać 10 głosów. Może nie jest to jakaś powalająca ilość ,ale w sumie nie patrzyłam ile komentarzy było na innych blogach. Za każdy głosik dziękujemy i przyrzekamy niewolnicze oddanie do końca naszych dni... (Dobra ,to zabrzmiało trochę stalkersko)

Zawsze kiedy jest możliwość zaangażowania się w promocję książki poprzez konkurs ,blogsfera dzieli się na dwa konkurencyjne obozy. Jedni chcą brać w tym udział ,inni niekoniecznie. Nie mam zamiaru nikogo wytykać palcami ,ale znaleźli się też tacy ,którzy publicznie krytykowali to ,że tyle blogów brało udział w tej sympatycznej zabawie. Osobiście nie odczuwam za to do nikogo złości ,chociaż nie było to do końca zbyt uczciwe.

Chyba sami zauważyliście ,że nie ma u nas zbyt wielu zapowiedzi ,a jeżeli już to wklejone na samym dole notki. Wszystkie cztery wychodzimy z założenia ,że najważniejsze dla Nas jest przekazanie swoich odczuć po przeczytaniu danej książki. Spamowanie milionem zapowiedzi ,które równie dobrze można znaleźć na setkach portali ( lub wpisując po prostu nazwę książki w wyszukiwarkę Google) nie jest dla Nas atrakcyjne.
Co to za sztuka kliknąć kopiuj oraz wklej? Dla mnie osobiście żadna.

Blog to miejsce każdego z Nas!!
 Nikt nie ma prawa nakazywania nikomu co ma publikować u siebie!!!

W liście obserwowanych blogów można znaleźć u mnie dosłownie wszystko.
Blogi o książkach ,modowe.... Jest ich bez liku.
Każdy z nich jest inny i to jest w nich najpiękniejsze. Niektórzy z "książkowych" mają tony zapowiedzi i reklam ,inni nie mają ich wcale. Kiedy widzę coś co mnie nie interesuje ,po prostu nie klikam. Proste. Nie muszę pokazywać światu jakim jestem kozakiem ,ponieważ napiszę kilka potępiających słów o kimś innym ,kto zapewne nawet nie będzie miał do tego dostępu.

Po co te nerwy? Blogowanie miało być z założenia przyjemnością...

Nie wszystkie wydawnictwa są smutne;)
Czasami można brać udział w ciekawych inicjatywach taka jak powyższy konkurs.
Miło wspominam także akcję z białymi krukami jaka była w wakacje w wydawnictwie Papierowy Księżyc.


Jaka jest wasza opinia na ten temat??


Oddaję głos ludowi ;D
[Z Waszyngtonu mówiła do Was Agatha!]

piątek, 30 sierpnia 2013

Ciąg dalszy zgadywanki ;)




Wszyscy pewnie znają już zasady...
Ostatni raz prosimy o wsparcie i aktywność. Tylko w Was nadzieja!!!

czwartek, 29 sierpnia 2013

Jaki tytuł nosi książka ,której niedokończoną okładkę przedstawiamy?


Pamiętacie konkurs z "52 powodami ,dla których nienawidzę swojego ojca"?

Tym razem Fabryka Słów podesłała nam inną okładkę ogołoconą z tytułu i innych bajerów. 
Od tego momentu wszystko jest w Waszym rękach ,drodzy czytelnicy ;)

Wasze propozycje umieszczajcie ,proszę w komentarzach.

(Jutro zamieścimy ostatni post z większą ilością podpowiedzi).

środa, 28 sierpnia 2013

"Świadectwo prawdy" - Jodi Picoult


Sięgając po którąkolwiek z książek Jodi Picoult można być pewnym ,że  nie będzie się zawiedzionym (bez względu na wiek ,płeć ,religię czy status społeczny). Zawsze można spodziewać się tego samego: solidnie opowiedzianej historii rozdzierającej serce.

Przenieśmy się do Pensylwanii. To tutaj w oddalonej od cywilizacji wiosce zamieszkanej przez amiszów ,lokalna policja znajduje w stodole zwłoki noworodka. Nie byłoby w tym zdarzeniu nic szczególnego ,jeśli pominąć fakt ,iż dziecko nie zmarło śmiercią naturalną. Automatycznie podejrzaną o ten czyn staje się osiemnastoletnia córka gospodarzy - Katie Fisher. Od tego momentu życie dziewczyny diametralnie się zmienia. Jej sprawą zajmuje się Ellie Hathaway - prawniczka przechodząca kryzys sensu wykonywanej przez lata pracy. Przez niecodzienne wymogi zwolnienia za kaucją musi zamieszkać razem ze swoją klientką na farmie.

Co tak na prawdę stało się z noworodkiem?
Jak wygląda życie amiszów "od kuchni"?

Największym atutem książki jest moim zdaniem wątek religijny. Szczerze mówiąc ,nigdy za bardzo nie interesowałam się amiszami. Co prawda wiedziałam , że jest coś takiego , ale to tylko za sprawa filmu "Osada" i serialu na TLC. Pierwsze skojarzenie na ich temat miałam jedno: tchórze. Dlaczego? Zamykają się z dala od cywilizacji z obawy przed tym ,że nie daj Boże staną się pyszni i zacznie im zależeć tylko na pieniądzach. Z biegiem stron przekonałam się ,że to było bardzo krzywdzące twierdzenie. Duże wrażenie zrobiło na mnie poczucie wspólnoty i solidarności w chwilach zwątpienia oraz radości. Wbrew temu co myśli o nich społeczeństwo ,żyją w zgodzie ze swoimi przekonaniami. Jest takie znane porzekadło: Tylko krowa nie zmienia zdania. Otóż nie! Tylko stary amisz nie zmienia zdania...

Autorka książki doskonale odwzorowała zachowanie i zwyczaje tych prostych ludzi. To wręcz niebywałe ,żeby uczynić to w tak prosty ,przejrzysty i niewymuszony sposób. Do dzisiaj zadaję sobie pytanie : Jak to osiągnęła? Czy zamieszkała razem z nimi ,żeby obserwować ich na co dzień? W tym aspekcie mogę tylko spekulować...


Kolejny medal przyznałabym za portrety psychologiczne (inne niż dotychczas). Przeważnie narrator bardzo wiele razy się zmieniał i zdradzał dużo na temat wydarzeń w książce. Tym razem nie lada wyzwaniem były luki w pamięci Katie oraz wyrażenie wprost co dziewczyna czuje w danych momentach rozgrywającej się akcji.

Każdy młody człowiek myśli ,że wiele jeszcze go czeka w swoim życiu.
 Nie zdaje sobie sprawy ,że czasami jeden moment przesądza o jego przyszłości. 
Źle podjęte decyzje mogą ranić nie tylko ciebie ,ale tych których kochasz!!

Jodi Picoult w piękny sposób ukazała mało skomplikowane życie amiszów. Wykazała ,że Ci ludzie mimo wielu szerzących się na ich temat stereotypów ,potrafią być rozsądni ,pracowici i uczciwi. Rzadko kto potrafiłby przyznać się do winy ,kiedy tak na prawdę nie ma nic na sumieniu. Z drugiej strony na duże uznanie zasługuje zestawienie tego świata z współczesnością. Przeplatanie wątków prawniczych z rolniczymi to nie lada wyzwanie.

Największym szokiem było dla mnie zakończenie. To niemożliwe ,żebym nie domyśliła się tego co będzie na końcu powieści ,ale tym razem tak się stało.

"Świadectwo prawdy" to bardzo emocjonująca książka ,która na długo pozostanie w moim sercu.
Serdecznie ją polecam wszystkim wrażliwym czytelnikom.


Źródło: antykwariat (16zł)
Strony: 440
Moja ocena: 6/6


wtorek, 13 sierpnia 2013

"Las Zębów i Rąk" - Carrie Ryan




Las Zębów i Rąk #1 


W zasadzie na tę książkę miałam ochotę już od premiery (20.04.2011), i byłam bardzo ciekawa jej treści, jednak wbrew moim oczekiwaniom okazała się książką nawet poniżej normy. Czytałam ją jako mbook, i jestem świadoma, że lekko zniekształca to ogólny schemat książki, ale biorąc pod uwagę wszystkie aspekty to i tak ta lektura była sporym rozczarowaniem.

Sama fabuła nie jest tragiczna. Mimo, że motyw żywych trupów jest dość powszechny, to tutaj poznajemy bardziej złożony ich obraz. Znaczy same Zombie są tacy jak zawsze (z wyjątkami), ale reszta wykreowanego świata jest bardzo oryginalna. Dobra, za dużo to my tego światka nie poznajemy, przynajmniej w tej części, ponieważ wiemy mniej więcej tyle co mieszkańcy jednej (uważanej za jedyną istniejącą) z wiosek. A wiedzą oni niewiele. Są zamknięci za ogrodzeniem, które teoretycznie powinno dawać im poczucie bezpieczeństwa. Jednak w rzeczywistości wszyscy niespokojnie kręcili się wokoło, w oczekiwaniu na śmierć. W tej osadzie panują osobliwe reguły, i czytając tę książkę na pewno będziecie doskonale zorientowani, gdyż akurat ten wątek idealnie jest skonstruowany. W każdym razie, naszą główną bohaterką jest Mara, która jest, według mnie, bardzo chaotyczna. Raz bardzo spokojna, wręcz mimozowata a za kilka stron lata z siekierą i zabija wszystko co się rusza. Jednak nie jest cnotliwa, nie użala się nad sobą i swoim losem, co jest miłą odmianą z tych wszelakich paranormalnych romansach. Wątek miłosny też w tej książce znajdziecie. Jednak uważam, że autorka nie podeszła do tego dojrzale. Mimo, że są poruszane tematy poważne, to miałam poczucie, że ta miłość jest jakaś naciągana. Być może myślę o tym w niepoprawny sposób, ale odczuć nie zmienię. 

Wszystko w tej "oazie spokoju" toczy się dobrze, aż do pewnego dnia, gdy codzienność przestaje mieć rację bytu. Mara ma tylko jedno marzenie, jeden cel - dotrzeć do oceanu, o którym tak wiele słyszała, gdy była mała. Nikt w osadzie nie ma dowodów, że ogromny zbiornik wodny, ze słoną wodą, zwany oceanem, istnieje. Wszyscy mówią, że to jakiś wymysł. Jednakże Mara w to wierzy i wyrusza na poszukiwanie. Ona sama nie była przekonana co do realności oceanu, aż do czasu, gdy w ich wiosce znalazła się nowa dziewczyna. Jak tam dotarła jeśli ich wioskę otaczają same lasy, siatka i Nieuświęceni? 

Stylu pisania autorki nie będę komentować, bo sama nie jestem pisarką, a wiem, że to nie jest prosta sprawa. Ale było to jakieś jałowe. Nie jestem pewna czy to wina pani Ryan czy tłumacza, ale czytało mi się ją średnio. Ogólnie to po prostu czegoś mi w niej zabrakło. Ale muszę przyznać, że akcja w książce toczy się przemyślanie, autorka rzeczywiście ma pomysł na całą sagę. Jednak nie jestem przekonana czy mam ochotę czytać dalsze losy bohaterów, jakoś mnie poirytował "Las Zębów...". Więc jeśli musicie ją przeczytać to trudno, lecz jeśli nie jesteście przekonani to właściwie wam nie polecam. 



Liczba stron: 350



Seria Las Zębów i Rąk jest trylogią, więc pozostałe dwie części to:



PREMIERA: ??.03.2012r.